Mei en het bouwen van een nest

De bomen kleuren frisgroen en overal zie ik vogels die druk in de weer zijn. Takjes in hun snavel, kleine vondsten die ze zorgvuldig verzamelen. Ze bewegen dansend door de lichtblauwe lucht, op zoek naar precies dat wat ze nodig hebben.

Ik kan ernaar kijken en verwonderd raken. Hoe ijverig ze bouwen. Hoe doelgericht. Alles wordt op zijn plek gelegd, tot er een stevig nest ontstaat. Een plek van veiligheid. Een plek waar nieuw leven mag komen. Waar beschutting is tegen wind, regen en alles wat bedreigend kan zijn. Hier zullen hun jongen geboren worden, groeien en op een dag weer uitvliegen.

Een nest op een onverwachte plek

En dan lees ik deze woorden:

Hoe lieflijk zijn Uw woningen, HEERE van de legermachten.
Mijn ziel verlangt, ja, bezwijkt zelfs van verlangen naar de voorhoven
van de HEERE; mijn hart en mijn lichaam roepen het uit tot de levende God.
Zelfs vindt de mus een huis en de zwaluw haar nest,
waarin zij haar jongen legt: bij Uw altaren, HEERE van de legermachten,
mijn Koning en mijn God. Welzalig zijn zij die in Uw huis wonen,
zij loven U voortdurend. Psalm 84:2-5

Als ik dit lees: Een vogel die haar nest bouwt bij het altaar? Als ik daarover nadenkt, voelt dat bijna tegenstrijdig. Het altaar was een plek van offers, van overgave, van bloed en dood. Niet de plek waar je als vogel zou denken: hier is het veilig, hier wil ik mijn jongen grootbrengen. En toch is dat precies wat er staat.

Waar ik zelf moet loslaten

Ik herken iets van die spanning in mijn eigen leven. Dat de plek waar God mij uitnodigt om te bouwen, niet altijd logisch voelt. Dat intimiteit met Hem soms iets vraagt wat ingaat tegen mijn gevoel. Tegen mijn behoefte aan controle, zekerheid, overzicht.

Er zijn momenten geweest waarop ik merkte: hier mag ik loslaten. Dingen waar ik hard voor werk. Dromen die ik koester. Verwachtingen die ik heb opgebouwd. En juist daar, op die plek van overgave, nodigt God mij uit om te blijven. Om niet weg te lopen, maar mijn ‘nest’ daar te bouwen. Niet omdat het veilig voelt in eerste instantie, maar omdat Hij daar is.

Mijn nest… dat zijn niet alleen praktische dingen. Het gaat over wat mij dierbaar is. Mijn gezin, mijn verlangens, mijn plannen voor de toekomst. Alles wat groeit in mijn hart. Alles wat kwetsbaar is, nog niet af, nog niet zichtbaar. En steeds weer kom ik op dat punt: durf ik dit bij Hem neer te leggen? Durf ik te geloven dat de plek van overgave juist de veiligste plek is die er is?

De plek van liefde

Want op die plek, het altaar, klinkt ook een andere werkelijkheid. Niet die van verlies, maar van genade. Van liefde. Van een God die zegt: de prijs is betaald. Er is niets meer dat jou van Mij scheidt. Je mag komen, met alles wat je bent en alles wat je draagt. Er is geen veroordeling, geen afstand, maar openheid en nabijheid.

Misschien is dat wel de reden dat die vogel haar nest daar bouwt. Niet ondanks het altaar, maar juist vanwege wat daar te vinden is. Omdat daar een veiligheid is die dieper gaat dan alles wat wij zelf kunnen bouwen.

Een stille uitnodiging

Ik merk dat dit me stil maakt. Dat het me uitnodigt om eerlijk te kijken naar mijn eigen leven. Wat houd ik nog vast? Wat probeer ik zelf te dragen? Wat voelt te kwetsbaar om uit handen te geven? En tegelijkertijd ook die andere vraag: wat zou er gebeuren als ik het wel doe?

Als ik mijn ‘nest’ bouw op de plek waar God is. Als ik mijn verlangens, mijn zorgen, mijn dromen bij Hem neerleg. Niet één keer, maar steeds opnieuw. Misschien herken je iets van dit verlangen. Of juist de spanning die erbij komt kijken.

Misschien helpt het om even stil te worden. Niet omdat het moet, maar omdat het iets kan openen. Om met God te praten, heel eenvoudig. Om te vragen: wat in mijn leven mag ik aan U toevertrouwen? Waar nodigt U mij uit om los te laten? En misschien nog wel meer: durf ik te geloven dat Uw nabijheid genoeg is om op te bouwen?

Want één dag in Uw voorhoven is beter dan duizend elders; ik verkoos liever te staan op de drempel van het huis van mijn God dan lang te wonen in de tenten van de goddeloosheid. Want God, de Heere, is een zon en een schild, de Heere zal genade en eer geven, Hij zal het goede niet onthouden aan hen die in oprechtheid hun weg gaan. Heere van de legermachten, welzalig de mens die op U vertrouwt.  Psalm 84:11-13