Mijn verjaardag
Op 14 oktober mocht ik 34 jaar worden. Als kind was mijn verjaardag een van de mooiste dagen van het jaar. Mijn moeder maakte er altijd veel werk van. Verjaardagen hoorden gevierd te worden, vond zij. In de dagen ervoor mocht ik cadeautjes uitzoeken en beslissen wat we zouden eten. De avond voor mijn verjaardag, terwijl ik in bed lag en de spanning tintelde in mijn buik, hoorde ik beneden het geritsel van slingers en het opblazen van ballonnen.
En dan die ochtend. De SRV-wagen, de rijdende kruidenierswinkel van vroeger, stopte voor ons huis. De eigenaar kwam altijd via onze achterdeur en ik hoorde vanuit mijn slaapkamerraam de poort opengaan. Uit de wagen nam hij een slagroomtaart mee. Elk jaar een kunstwerk: versierd met gekleurde confetti, clowntjes op prikkers en mijn leeftijd in chocoladecijfers. Zodra ik mijn bed uitstapte, rende ik naar de bijkeuken om die taart te bewonderen onder de grote kartonnen deksel. De geur van vers gebak en slagroom. Het liefst wilde ik mijn pink door een toef halen, maar dat mocht écht niet en daarom bleef mijn moeder er altijd bij staan, met een glimlach en een sprekende blik.
Daarna verzamelden we ons als gezin in de woonkamer, waar de cadeautjes op mij lagen te wachten. Altijd kwamen tante Ellie en mijn favoriete neef Frank op visite. De buurvrouw van verderop kwam samen met haar dochter, mijn jeugdvriendin. En natuurlijk waren opa en oma ‘hartje’ van de partij. Zij bleven ook eten. Opa maakte altijd grapjes over het avondeten. ‘We eten toch geen pannenkoeken hé?’ vroeg hij dan, ‘of patat? Want dan rijd ik weer naar huis toe.’ Oma keek. Een knipoog. Daarmee bevestigde dat opa maar een grapje maakte.
Geboortedag van de Wonderfull Joy
Twee dagen na mijn 34e verjaardag kwam het bestuur van Wonderfull Joy voor het eerst samen. We zouden de statuten doornemen. Eerlijk is eerlijk, best droge stof. Toch voelde het als een bijzonder moment: de geboortedag van de stichting. De vrouwen die samen het bestuur vormden, kenden elkaar nauwelijks of niet. Toch wist ik: dit was geen toeval. God had ons één voor één samengebracht, ieder met haar eigen kracht en kleur. Het oprichten van Wonderfull Joy ervaarde ik als een avontuur, puur in afhankelijkheid en vertrouwen. En deze krachtige vrouwen waren met mij in dit bootje gestapt.
Ik had taart meegenomen, want er was dubbele reden tot feest: mijn verjaardag én het begin van de stichting. Christine glimlachte en zei: “Psalm 34, Nien. Zie en proef dat de Heere goed is.” Die woorden brachten mijn opa in herinnering. Hij las op elke verjaardag de psalm van de leeftijd. Of het nu zijn eigen verjaardag was, die van oma of van een van ons. Soms sloeg hij een psalm over als de toon te zwaar was, en dan zei hij: “Dan lezen we gewoon een psalm verder, in de hoop dat je ook zo oud mag worden!”
“Ik zal de HEERE te allen tijde loven, Zijn lof zal voortdurend in mijn mond zijn. Mijn ziel zal zich beroemen in de HEERE; de zachtmoedigen zullen het horen en verblijd zijn. Maak de HEERE met mij groot, laten wij tezamen Zijn Naam roemen. Proef en zie dat de HEERE goed is; welzalig de man die tot Hem de toevlucht neemt.” Psalm 34:2–4,9
Mijn vragen voor jou en een uitnodiging
Wat voor tradities ken jij? En hoe kunnen die momenten jou dichter bij God brengen? Voor mij is het lezen van een psalm op mijn verjaardag een kostbare overdracht. Het helpt me om stil te staan bij het nieuwe levensjaar. Om te overdenken waar ik dankbaar voor ben, waarin ik wil groeien en waar ik me naar uitstrekt. Altijd spreekt God erdoor.
Ik wil je uitnodigen om ook jouw psalm te lezen dit jaar. Misschien met een kop thee in de ochtendstilte of juist midden op een drukke dag. Lees hem vandaag. Morgen. Later nog eens. Laat de woorden wortel schieten in je hart en tot bloei komen. Gods Woord brengt altijd ontmoeting. Hij wil tot je spreken, licht werpen op jouw pad. En mocht de psalm niet zo feestelijk klinken, dan mag jij – net als mijn opa – gerust even verder bladeren.
